Nou daar ging ik dan op weg naar mijn vergadering op mijn werk, en kian bleef spontaan bij mijn ouders slapen. Want hij was doodmoe en anders moest hij rond half 10 weer uit bed naar huis toe. Dus voor Kian was dit het beste. Eigenlijk zette mijn moeder mij voor het blok, want Amanda hij is zo moe en voor Kian is het fijner als hij meteen kan slapen en niet nog eens de straat op moet etc. Ja is goed, ergens twijfelde ik maar dacht als ik het nu niet doe dan doe ik het nooit. Toen op naar mijn werk, vond het rete spannend en toch raar.
Eenmaal onderweg naar huis zat ik dan in de auto, tranen in mijn ogen. De gedachte dat ik mijn kleine man een nachtje niet bij mij had vond ik even moeilijk. Maar wist dat hij in goede handen was. Het voelde weer zoals die ene nacht Kian voor het eerst op zijn eigen kamertje, alleen nu kon ik niet hem even zien op de babyfoon. Nee hij was bij mijn ouders, het voelde net als toen alsof je je kind naar verwegiestan brengt.
Toen zaten wij dan thuis op de bank en o wat voelde het leeg in huis. Ik liep naar boven en wierp een blik in Kian zijn kamertje. Een leeg bed dat was een vreemd gezicht en zo gingen we dan naar bed. Ik voelde me niet compleet er miste iets. Tegen twaalven viel ik in slaap en rond 4 uur was ik wakker, ik miste Kian. Viel weer in slaap maar werd wakker om 6 uur en ik wist gewoon zeker dat mijn ouders al wakker waren en stuurde dus een appje. Op dat moment wou Pieter even kijken op de babyfoon, onee zegt hij Kian is er niet.
Alles ging goed natuurlijk, hij sliep nog en moest rustig aan doen van mijn moeder.
Half 8 ik stond klaar met mijn jas aan op naar mijn kleine man, die ik graag wou knuffelen en weer zien.
Toen ik binnen kwam lag meneer heerlijk te spelen, lachte naar me en ga hem een kus. Liet hem even lekker spelen en daarna veel geknuffeld.
Het was raar voor ons, maar wel een mooi moment om het te proberen. Kian deed het prima, ging naar bed en heeft heerlijk geslapen.
XX
Amanda
